Doğa'nın Şiiri, Şiir'in Doğa'sı

Ben ilk orada girdim denize, dalından yeni kopmuş mis gibi meyvaları ilk orada tattım ve ilk defa orada ayağıma dikenler battı, tarlalarda yürürken. Yol kenarlarında kümelenmiş böğürtlenleri de, incecik süzülen yılanları da ilk defa orada gördüm.

Daha küçüktüm ama ilk şiirimi orada yazdım; kuma, çünkü kağıdım kalemim yoktu yanımda.



Belki de bu yüzden Urlalı Şair Necati Cumalı’yla açasım var yazımı...

Buğdaydan öğrendim şiiri
Canım kara buğdaydan
Tadı tat binlerce yıldır
İyilik cömertlikle alır
Sofralarda yerini.
…
Kır çiçeklerinden öğrendim
Ürerler dağ bayır kendiliğinden
Renkleriyle kurumlanmadan
Ayırmadan çobanı beyi
Sunarlar güzelliklerini.

İşte böyle diyor Cumalı, Şiir’in Doğa’sını, Doğa’nın Şiiri’ni yazarken… Ve bir başka şiirinde şöyle devam ediyor, gelecekte doğabilecek bir takım kötülükleri sezmiş gibi:

Akan suyu severim ben
Işıldayan karı severim
Bir yeşil yaprak
Bir telli böcek
Yeşeren tohum
Güneşte görsem
Sevinç doldurur içime
Bir günü
Güzel bir günü
Güneşli bir günü
Hiçbir şeye değişmem
Onun için savaşı sevmem