Kollarında Yaşarken

Nereye? Sorarım nereye?

Çoook eski zamanlar belki ama dün gibi hatırlayabilecek misiniz ?
Hatırlatalım.

Keşfedilecek onca şey için bakınıp dursa da yine bildiği en güvenli ve en güzel kokulu yere doğru..

Kucağına, evrenin yaratılmış en özel ve en sahici noktasına doğru nefesimizi alır ve verirdik.
Ve bu herşey ama herşey için yeterliydi.
Çevre soğuk, çevre yabancı, çevre korunaksız, çevre de neresi ?
En temiz yiyecek, en temiz sığınak ve en temiz sevgiden başka neye ihtiyacı olabilir ki insanın..
Neye ihtiyacı olabilir başka? Sorarım neye?

Üstelik kimbilir belki de yaşamın yegane sırrı ile sessizce ve dolaysızca beraberdir insan o kucakta, pergelin merkez ayağında.
Hoşgelmiştir. Hoşbulmuştur.

Ağır ağır çizmeye başladığı dairenin ortasındaki pergelinin sarsılmaz merkez kucağında öylece nefes alıp durmaktadır.

Yanıbaşımızdaki isimsiz alan ise giderek genişlemektedir.
Biz hiç istemiyoruz ama tanışmamız gerekecek, onun adı çevredir.
Ve büyünün bozulmasını sinsice beklemektedir.
Hey olsun, ama annemiz bizi korur.
Mesela olur da çiçekli bahçemizin yollarında koşar olursak
Hatta şimdi okullu olur ve de sınıfları doldurursak
O yine bizi korur.
Pergelin merkez ayağında, evrenin yaratılmış en sıcak ve en sahici sığınağında.
Heey! Peki biz çevre ile tanışmak istiyoruz ama hep ama hep ama hep kucak merkezimizde kalmak istiyoruz.